Chikoudaki 2014 Report

Chikoudaki 2014 Report

Chikoudaki 2014 Report

When in Crete...

Author: Vexation/Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014/Categories: Android: Netrunner, Tournament Reports, Legend of the Five Rings, Utz Banzai!

Rate this article:
No rating
Because the Night is Dark and full of … everything

(Chikudaki 2014 report)

Τσικουδάκι λοιπόν στην μαγευτική Κρήτη. Γενικά αυτό τον καιρό επικρατεί ένα μπάχαλο στον βαρετό πραγματικό κόσμο μου και δεν μπορούσα ούτε να κάνω ιδιαίτερα σχέδια σχετικά με το ταξίδι ούτε να οργανωθώ με κόσμο. Κατά Kotei μεριά είχαμε ψιλοκαταστρώσει ωραίο σχέδιο 7ήμερου κωλοβαρέματος με τον έντιμο Lamoyo-sama μαζί με το event, αλλά λίγο τα εξωφρενικά εισητήρια για να κατεβάσεις αμάξι με το kobune, λίγο το γεγονός ότι ξαναέπιασα δουλειά, λίγο ότι υπήρχε ένας πανικός οδήγησαν το σχέδιο στο 66% της αποτυχίας. Τελικά, γιατί φοβόμουν ότι με κυνηγάει ο Έρεβος, είπα να τα αφήσω όλα φλου και να κλείσω τα πάντα τελευταία στιγμή. Έτσι, αντρικά, και να πίω καμιά τσικουδιά παραπάνω για να ξεχάσω τα λεφτά που έχασα στο last minute booking.

Τελικά το ταξίδι ξεκινάει την Παρασκευή, όπου χαλαρός, πάνοπλος και προετοιμασμένος (κοινώς γύρισα 10 το πρωί σπίτι από τα γενέθλια μου και τους Gogol Bordello που τα κάνανε λαμπόγυαλο – πέταξα τα πάντα, κάρτες, ρούχα, τακούνια, στρινγκ σε μια βαλίτσα) ξεκίνησα για Ελ Βε. Με υποδέχθηκε ο ωραίος Κρητικός αέρας και ο ευγενικός οικοδεσπότης που με μάζεψε και με τσούλησε προς το ξενοδοχείο. Παίζει σε εκείνη την φάση το ακέφαλο πτώμα του Ned Stark να είχε περισσότερα διαθέσιμα εγκεφαλικά κύτταρα (ξέρετε τώρα, Bussiness as Usual). Αράζω λίγο, οργανώνομαι the Dragon way (κεφάλι στο νιπτήρα) και σκέφτομαι να μπω σε torpor. Από την άλλη, επειδή δεν ήμουν αρκετά τυπολάτρης στις δοξασίες της 4ης του Μάη (και ακόμα μισώ Τζαρ Τζαρ), με έχει στοιχειώσει ένα φάντασμα της Δύναμης με την μορφή του Dr. Love που μου ψιθύριζε συνέχεια «…χρειάζεσαι και άλλη εμπειρία...». Τέτοιες οπτασίες δεν τις αρνείσαι, ειδικά αν έχεις να παίξεις Netrunner την Κυριακή χωρίς το γούρι σου τον Φαμπεργκάς. Έξοδος λοιπόν! Only the brave!

Πρώτος σταθμός Papercut. Εντάξει, μαγαζάρα. Τι να λέμε τώρα. (εντάξει αυτές τις 6 λέξεις γιατί τόσα με πλήρωσαν). Χωρίς πλάκα, ο Πέτρος και η παρέα του έχουν στήσει ένα υποδειγματικό μαγαζί, μείγμα netcafe + game store με μια εντυπωσιακή συλλογή από RPG (είχε και μερικά που δεν έχω), ωραία άνετα τραπέζια και επικά κρουασάν σοκολάτα ... που απλά τα βλέπω γιατί δίαιτα aut nihil. Πολύ καλή φάση, στον πάνω όροφο είναι μαζεμένοι ντόπιοι και αθηναίοι και οργανώνονται, απλά εγώ είμαι από άλλο ανέκδοτο και ζητώ ταπεινά συγνώμη αν δεν ήμουν πολύ κοινωνικός σε εκείνο το σημείο γιατί υπήρχε 66% πιθανότητα να είχα βάλει λάθος όνοματα σε λάθος πρόσωπα. Καταραμένη βότκα. Καθόμαστε λίγο και καθώς ο δείχτης παλεψιμότητας μου τείνει στο απόλυτο ναδίρ, ο οικοδεσπότης Βελζεβούλης αποφασίζει να αρχίσει την διαφθορά μου. Επόμενη στάση Μπριζολομπέρδεμα στην Λαδόκολλα.

Εντάξει, καταστροφή. Σκληρά willpower rolls ενάντια σε ψωμί + μπιφτέκι + τυροκαυτερή (σε combo με μαγευτική λιακάδα και έμπειρα σορτσάκια που σουλατσάρουν στην κεντρική πλατεία των λεώντων), αλλά παραδόξως πως, τα καταφέρνω και την σκαπουλάρω με μνημονιακό ψαρονέφρι (που είναι κόλαση βέβαια). Με το που αρχίζει και η χώνεψη, κλείνει εντελώς το σύστημα και είναι ώρα για λίγο meditation. Πίσω στο ξενοδοχείο, όπου διαβάζω ένα εγχειρίδιο χρήσης βιντζιλέρου (για παν ενδεχόμενο) και εναρμονίζω τα τσάκρα μου. Αφού έχω συνέλθει, σενιάρω λίγο μερικά ντεκάκια και κατηφορίζω για papercut με σκοπό να κάνω φίλους. Λίγο κινέζος, λίγο Jinteki microwave, γελάμε με τα παιδιά και κάποια στιγμή ο κόκκορας σημαίνει την αναχώρηση για την πρώτη αναγνωριστική μπαρότσαρκα. Επόμενος σταθμός χαλαρό ροκάδικο, που την χαλικώνει την γεώτρυση, γιατί ενώ παίζει έμπειρα, η μουσική είναι χαμηλά και η ατμόσφαιρα λίγο light. Εδώ που τα λέμε, παίζει να μην ήταν και χαμηλά η μουσική, αλλά από τους Γκόγκολ να είχα χάσει το 66% της ακοής μου. Shit happens. Αφού κάνουμε beer up και τονώνεται το ηθικό, η έξοδος συνεχίζεται στο κορυφαίο Bitters club, το οποίο είχε τεράστιο βαθμό εμπειρίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά κυρίως στην δεξιότητα του οινοχόου. Έρωτας με την πρώτη γουλιά και η τέλεια ισορροπία μεταξύ Hendricks, σόδας και αγγουρίου. 5 αστέρια στο τσεκ ιν, γρήγορο μπριζολομπέρδεμα για να πάνε τα φαρμάκια κάτω και επιστροφή για ύπνο.

Η επόμενη μέρα ξημερώνει άνετη και ξεκούραστη στις 8 τα χαράματα με το μαρτύριο της μπουγάτσας (όλοι τρώνε αχνιστές πίττες με κρέμα και εσύ κοιτάς σαν το μογγολάκι – πόσο τα σπάει το moral high ground της δίαιτας, πόσο), και τον φίλτατο Μανώλη που έχει έρθει Σάββατο. Βολτάρουμε λίγο, βρίσκω και εγώ κάτι remotely healthy προς βρώση και πάμε σιγά σιγά για το τουρνουά... Μην χαίρεστε δεν θα μιλήσω για χαρτάκια ακόμα (if at all). Όπως θα πρέπει να έχετε δει από τις γνωστές φωτογραφίες του χρονικογράφου Akodo Fudai, ο Πέτρος και οι υπόλοιποι που βάλανε το χεράκι τους στην διοργάνωση του φεστιβάλ είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά, χωρίς να τους πιάσουν μιζέριες του στυλ «ρε συ, δε θα έχουμε κόσμο, μήπως να μην ξοδέψουμε μισό μηνιάτικο στα δώρα;» ή το γνωστό και μη εξαιρετέο «δεν βαριέσαι μπρο». Τίμια αίθουσα, τίμιο banner, επικά αναμνηστικά, ειδικά για τους top of clan του L5R.

Τόσο επικά, που όταν τα είδα τα χατζάρια είπα από μέσα μου «φτου, παίζει να χρειαστεί να παίξεις και λίγο σοβαρά», αλλά τελικά μια και είναι τόσο σπασμένο το Dragon Clan που δεν είχε κανέναν άλλο υποστηρικτή, οπότε για μια φορά και εγώ ένιωσα σαν τον Ratling του τουρνουά. Δεν είναι κακό, ακομπλεξάριστη φάση. Squeeek! Τα παιχνίδια που έπαιξα δεν είναι ιδιαίτερα άξια αναφοράς, τα ίδια με το Kotei πάνω κάτω, gold screw και top decking των καλών actions. Λογικά με το Coming Storm θα στρώσει η φάση και θα αποκτήσει λίγο παραπάνω ενδιαφέρον το attack phase, αλλιώς όλοι ξέρετε που μένει γνωστός playtester μέλος του Mantis Clan που ευθύνεται για τα πάντα, από το κακό deck που έχετε φτιάξει μέχρι το gold screw που τρώτε επειδή είστε Spider και κακός άνθρωπος.

Δεν έκατσα μέχρι το τέλος, γιατί υπήρχε 66% πιθανότητα να προτιμώ να λιαστώ στην παραλία παρά να δω το top-4 (no offence), αλλά μετά από τα κλασσικά τουριστικά έκανα rejoin την παρέα για το σοβαρό μέρος του event, που είναι προφανώς το τραπέζωμα. Η Καβάλα είχε τα λιμανάκια, εδώ βρεθήκαμε «Στου Καλλιτέχνη», που αντί για βούρτσα μάλλον στρίβει καλά το λουκάνικο. Δεν περιγράφω τι ακολούθησε, αρκεί να πω ότι λύγισε μέχρι και ο θείος Μανώλης. Μεγάλη εμπειρία και τώρα που τα γράφω αυτά μυρίζω ακόμα τα λουκάνικα. Από εκεί και πέρα, μας πήρε το ποτάμι... Τσικουδίες, κι’άλλο Bitters, Γρανίτα με Ρακί, μικρή περιήγηση στο mo better του Ηρακλείου, εντάξει, δεν νομίζω ότι μπορώ να ζητήσω κάτι παραπάνω από την όλη φάση, εκτός από τους υπόλοιπους γνωστούς-αγνώστους που δεν ήταν εκεί να δώσουν την δικιά τους μικρή αισθητική παρέμβαση. Λίγο Tadaka-sama για να παλέψει με τα gaijin αιλουροειηδή, λίγο Dr. Love γιατί ακόμα και το Star Trek είχε γιατρό στο away team, και κάποιον που να τρέχει πιο αργά από μένα για να πυροβολήσουν αυτόν όταν έρθει η ώρα. Και οι γνωστοι τραμπούκοι του netrunner μου λείψανε, έχει potential το μέρος για πολύ slaghund.

Την επόμενη μέρα, ήταν το τουρνουά του Runner οργανωμένο από τον Λαβύρινθο. Ήρεμα πράγματα και εκεί, με το ζόρι 10 άτομα, αλλά σκληρός ανταγωνισμός και για πρώτη φορά έχω βρεθεί σε περιβάλλον που δεν έχω ιδέα για το τοπικό meta. Όχι ότι μου χρειάζεται ιδιαίτερα, γιατί έχω αποφασίσει να κάνω φίλους στο event και παίζω ελεηνό Sillhouette econ-warfare και ένα φιλικότατο personal evolution. Το Jinteki δουλεύει as intended, κάνω πολλούς φίλους γιατί το flatline/agenda victory έρχεται εντός 10λέπτου max, κυρίως γιατί τα παιδιά δεν περιμένουν τις μπούρδες που έχω βάλει μέσα. Η μαύρη χήρα πάει και αυτή μια χαρά, απλά ανακαλύπτω ότι το Psychic Field δουλεύει και στο expose. Καλαμάκι. Τελικά τελειώνω δεύτερος, αλλά πολύ ευχαριστημένος με τις παρτίδες και το γενικότερο επίπεδο του event. Ελπίζω να δούμε τα παιδιά και στα regionals, γιατί έχουν την δυνατότητα να κάνουβν μερικά κουνάβια να σκούξουν!

Εν κατακλείδι, ελπίζω να καταλάβατε ότι το τριήμερο ήταν κάτι παραπάνω από μια χαρά, το Ηράκλειο τέλειο (εκτός αν κάνεις δίαιτα) και τα παιδιά σούπερ σε όλα. Προφανώς, το αγωνιστικό κομμάτι δεν ήταν κάτι to write home about, γιατί η προσέλευση ήταν μικρή, αλλά πιστεύω ότι όπως και με το Northern Battles πριν τόσα χρόνια, όταν ένα επαρχιακό community έχει τόσο μεράκι να στήσει μια τόσο ευχάριστη φάση, την επόμενη χρονιά αξίζει την ευρύτερη υποστήριξη των υπολοίπων, γιατί έτσι ξυπνάνε και περισσότεροι ντόπιοι και ζωντανεύει το πράγμα. Προφανώς τα λεφτά είναι ένα θέμα, ειδικά στις μέρες μας που *μπιπ* τα πάντα, αλλά όπου η υπάρχει θέληση υπάρχει δρόμος, ακόμα και αν αυτός είναι μέσω Γαλλίας και περιλαμβάνει ένα βιασμό και μια πόρτα στο κεφάλι.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς, και μην ξεχνάτε:

ΑND THREE KILOS, AND VEGETERIAN!
 
Print

Number of views (1114)/Comments (0)

Vexation

Vexation

Other posts by Vexation
Contact author

Please login or register to post comments.

x